← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku
L5klauzula arbitrażowa
ang. arbitration clause
— Zapis na sąd polubowny — umowa stron poddająca określony spór rozstrzygnięciu sądu polubownego (arbitrażowego) — stanowi w polskim systemie podstawę skuteczności arbitrażu. Wymaga formy pisemnej pod rygorem nieważności (art. 1162 k.p.c.) — choć ustawa dopuszcza także zachowanie formy elektronicznej spełniającej wymogi art. 78(1) k.c. Treść zapisu obejmuje: oznaczenie stron, określenie sporu lub rodzaju sporów objętych zapisem, wybór sądu arbitrażowego (konkretnego, instytucjonalnego — np. SA przy KIG, lub ad hoc), zasady postępowania (regulamin instytucjonalny lub szczególne ustalenia stron), miejsce arbitrażu, język postępowania. Zapis może być zawarty: w odrębnej umowie, w klauzuli umieszczonej w głównym kontrakcie (klauzula arbitrażowa), w wymianie korespondencji ujawniającej zgodną wolę poddania sporu arbitrażowi. W II RP zapis na sąd polubowny regulowała k.p.c. z 1932 r. — z wymogami formalnymi zbliżonymi do aktualnych. PRL — analogiczne. Skuteczność zapisu na sąd polubowny gwarantowana jest poprzez wyłączenie właściwości sądu państwowego — strona, mimo zapisu na sąd polubowny, nie może skutecznie wytoczyć powództwa przed sądem państwowym (z wyjątkami). Zapis stanowi podstawę uznania orzeczenia arbitrażowego — bez zapisu orzeczenie jest nieważne.
Źródło: ustawa z 17 XI 1964 r. — Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. nr 43 poz. 296 ze zm.) (art. 1161-1168); rozporządzenie Prezydenta RP z 27 XI 1932 r. — Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. nr 112 poz. 934) (księga III)
Kolekcja: sądownictwo