← Prawo cywilne XIX i XX wieku
L6essentialia negotii garantiae bancariae · Wesensmerkmale der Bankgarantie
ang. essentialia negotii of the bank guarantee
— Konstrukcja gwarancji bankowej jest stosunkowo nowa w polskim systemie — wcześniejsza ustawa z 13 IV 1960 r. o prawie bankowym (Dz.U. nr 20 poz. 121) nie zawierała odrębnej nazwanej regulacji gwarancji bankowej; gwarancję bankową skodyfikowano w ustawie z 31 I 1989 r. – Prawo bankowe (Dz.U. nr 4 poz. 21), w art. 40–43. Konstrukcyjnie gwarancja bankowa jest zobowiązaniem banku-gwaranta do zapłaty oznaczonej kwoty pieniężnej beneficjentowi, jeżeli zleceniodawca (dłużnik z stosunku podstawowego) nie wykona zobowiązania zabezpieczonego gwarancją. Essentialia negotii gwarancji obejmują: (1) oznaczenie banku-gwaranta — wyłącznie bank lub instytucja kredytowa może wystawić gwarancję bankową w sensie ścisłym; (2) oznaczenie beneficjenta — wierzyciela uprawnionego do żądania świadczenia z gwarancji; (3) oznaczenie zleceniodawcy — dłużnika z stosunku podstawowego (tzw. principal); (4) określenie kwoty gwarancji — maksymalnej sumy świadczenia gwaranta; (5) określenie warunków dokumentowych uruchomienia gwarancji — listy dokumentów, których przedłożenie obliguje gwaranta do zapłaty; (6) określenie terminu ważności gwarancji — do daty wygaśnięcia, po której zobowiązanie gwaranta wygasa z mocy prawa; (7) niezależność od stosunku podstawowego — kluczowa cecha różniąca gwarancję od poręczenia.
Źródło: ustawa z 31 I 1989 r. – Prawo bankowe, art. 40–43
Kolekcja: część szczególna prawa zobowiązań