← Prawo cywilne XIX i XX wieku
L6regressus garantis · Garantenregress
ang. recourse of the guarantor
— Roszczenie regresowe banku-gwaranta wobec zleceniodawcy o zwrot kwoty wypłaconej beneficjentowi z gwarancji bankowej oraz poniesionych kosztów. Konstrukcja oparta na umowie zlecenia gwarancji zawieranej między bankiem a zleceniodawcą — odrębnym kontrakcie od samej gwarancji bankowej, w którym zleceniodawca zobowiązuje się do zwrotu bankowi wszelkich kwot wypłaconych z tytułu udzielonej gwarancji. Konstrukcja prawna: umowa zlecenia gwarancji jest umową nienazwaną, której dopuszczalność wywodzono z ogólnych zasad prawa zobowiązań, z elementami umowy zlecenia (KC art. 734-751) oraz umowy o świadczenie usług (KC art. 750). Elementy konstrukcyjne: zobowiązanie banku do udzielenia gwarancji, zobowiązanie zleceniodawcy do zapłaty prowizji, zobowiązanie zleceniodawcy do zwrotu wypłaconej kwoty z gwarancji wraz z kosztami. Regres gwaranta przysługuje z chwilą wypłaty świadczenia z gwarancji — bank ma roszczenie o zwrot kwoty wypłaconej, niezależnie od tego, czy beneficjent miał faktyczne podstawy do żądania (zasada autonomii gwarancji). Praktyczne zabezpieczenia regresu: zabezpieczenia rzeczowe (zastaw, hipoteka), zabezpieczenia osobiste (poręczenie wystawców gwarancji), kaucje, blokady środków na rachunkach. Międzynarodowa praktyka URDG 758 (art. 21) — gwarant zachowuje prawo do regresu wobec instructing party niezależnie od treści gwarancji wystawionej beneficjentowi. Regres wygasa przedawnieniem na zasadach ogólnych (KC art. 118 w brzmieniu pierwotnym, przewidującym m.in. roczny termin w stosunkach między jednostkami gospodarki uspołecznionej podlegających arbitrażowi — termin regresu należy określać według podmiotów i charakteru stosunku).
Źródło: KC art. 118 (brzmienie pierwotne), 734-751, 750
Kolekcja: część szczególna prawa zobowiązań