jedność miejsca zamieszkania

zasada jedności domicylu · unitas domicilii

ang. unity of domicile

Zasada doktrynalna, zgodnie z którą każda osoba fizyczna ma w danym czasie tylko jedno miejsce zamieszkania w rozumieniu prawa cywilnego, w odróżnieniu od koncepcji wielości domicyli dopuszczanej w niektórych systemach common law oraz w stosunku do pewnych celów szczególnych (zamieszkanie podatkowe, zameldowanie administracyjne). W polskim KC zasada nie jest wyrażona wprost, ale wynika z konstrukcji art. 25 oraz tradycji pandektowej.

— Hasło obejmuje: (1) genezę zasady w prawie rzymskim, przy czym D. 50.1.5 (Paulus) dopuszcza posiadanie domicilium w kilku miejscach, a senatorowie zachowywali domicilium także w miejscu pochodzenia (Rzym + miejsce pochodzenia); (2) doktrynalne ujęcie polskie — Pietrzykowski, Radwański: jedno zamieszkanie cywilnoprawne osoby fizycznej; (3) wyjątki praktyczne: osoby prowadzące działalność w wielu miejscach, dyplomaci (z domicile of choice w siedzibie misji), studenci (zamieszkanie rodzinne vs miejsce studiów); (4) różnicę z prawem common law — angielska doktryna domicile dopuszcza domicile of origin, domicile of choice, domicile of dependence — choć w danym czasie tylko jeden ważny; (5) zamieszkanie wielokrotne dopuszczane dla celów szczególnych: rezydencja podatkowa, miejsce świadczenia usług, doręczeń; (6) różnicę między zamieszkaniem (cywilne, jedno) a pobytem (faktyczne, możliwa wielość): osoba może mieć kilka miejsc pobytu, ale jedno zamieszkanie.

Źródło: KC art. 25 (interpretacja); D. 50.1.5; Code civil art. 102 (wyrażone wprost); BGB § 7 ust. 2 (Wohnsitz może być w kilku miejscach — odstępstwo od reguły rzymskiej)

Pojęcia nadrzędne

zamieszkanie

Pojęcia powiązane

Kolekcja: prawo osobowe

Otwórz w eksploratorze grafowym →