zamieszkanie ustawowe

domicilium necessarium · miejsce zamieszkania ustawowe

ang. statutory domicile

Miejsce zamieszkania ustalone przez przepis ustawy ze względu na status osoby, w odróżnieniu od domicilium voluntarium ustanawianego przez samodzielną decyzję. W polskim KC art. 26 ustanawia zamieszkanie dziecka pozostającego pod władzą rodzicielską jako tożsame z miejscem zamieszkania rodziców (lub tego z rodziców, któremu wyłącznie przysługuje władza rodzicielska); zamieszkanie osoby pozostającej pod opieką ustala się jako miejsce zamieszkania opiekuna.

— Hasło obejmuje: (1) konstrukcję polską KC art. 26 — zamieszkanie ustawowe dziecka i podopiecznego; (2) historyczną gradację typów domicylu w prawie rzymskim: domicilium necessarium (ustawowe, nakazane prawem — niewolnik, syn rodziny, kobieta zamężna pre-Justinian), domicilium voluntarium (dobrowolne), domicilium electum (umownie wybrane); (3) różnicę między zamieszkaniem ustawowym a faktycznym miejscem pobytu — pierwsze może istnieć niezależnie od rzeczywistej obecności osoby; (4) skutki: właściwość sądu (KPC art. 27-30), miejsce spełnienia świadczenia (KC art. 454), ważność doręczeń, kompetencja organów administracji; (5) genezę z KCKP art. 30–33 (domicyl ustawowy) oraz Code civil 1804 art. 108–111 (domicile légal); ABGB § 70 (Heimat/Wohnsitz); BGB §§ 7-11 (Wohnsitz, w tym § 11 dla małoletnich pod władzą rodzicielską).

Źródło: KC art. 26-28; KCKP art. 26-35 (domicyl ustawowy art. 30-33); Code civil art. 108-111; ABGB § 70; BGB §§ 7-11; D. 50.1

Pojęcia nadrzędne

zamieszkanie

Pojęcia powiązane

Kolekcja: prawo osobowe

Otwórz w eksploratorze grafowym →