miejsce stałego pobytu

pobyt stały · residentia · gewöhnlicher Aufenthalt

ang. place of permanent residence

Element konstrukcyjny zamieszkania (KC art. 25): fizyczna obecność osoby w określonej miejscowości z zamiarem stałego przebywania (corpus + animus manendi). Stanowi obiektywny komponent domicylu, łączony z subiektywnym zamiarem stałego pobytu.

— Hasło obejmuje: (1) konstrukcję polską KC art. 25 — miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu; (2) klasyczny rzymski podział corpus + animus — fizyczna obecność musi być połączona z zamiarem; sama obecność bez zamiaru (np. wakacje, podróż) nie tworzy zamieszkania, sam zamiar bez fizycznej obecności również nie wystarcza; (3) różnicę z miejscem czasowego pobytu — to ostatnie jest faktyczne, krótkotrwałe, bez animus manendi; (4) ujęcie europejskie: gewöhnlicher Aufenthalt (BGB), habitual residence (rozporządzenie Rzym I, Bruksela II bis) — częściowo zbieżne z polskim pobytem stałym, ale niezawsze tożsame; (5) konsekwencje praktyczne: zameldowanie nie jest tożsame z miejscem zamieszkania (administracyjne vs cywilne), choć w praktyce często się pokrywają; (6) problem osób prowadzących wędrowny tryb życia (artystów, marynarzy, dyplomatów) — domicilium ustanawia się w miejscu największych więzi życiowych.

Źródło: KC art. 25; KCKP art. 26-29 (główne zamieszkanie art. 26, zmiana zamieszkania art. 27-29); Code civil art. 102-103; ABGB § 66; BGB § 7; D. 50.1.27

Pojęcia nadrzędne

zamieszkanie

Pojęcia powiązane

Kolekcja: prawo osobowe

Odpowiedniki zewnętrzne: 1000000034092

Otwórz w eksploratorze grafowym →