← Prawo cywilne XIX i XX wieku
L5computatio terminorum praescriptionis · Berechnung der Verjährungsfristen
ang. computation of prescription periods
— Reguły praktyczne ustalania długości terminu przedawnienia konkretnego roszczenia — kategoria operacyjna łącząca przepisy o początku biegu, jego ewentualnym zawieszeniu lub przerwaniu, oraz końcu terminu. Klasyczne rzymskie zasady obliczania: dies a quo (dzień początkowy biegu — zazwyczaj nie liczony, bieg rozpoczyna się dopiero od następnego dnia, regulae iuris 9 — annus inceptus pro completo habetur w stosunku do reszty), terminy całe (rocznie, miesięcznie). ABGB §§ 902-905. BGB §§ 187-193 — kompleksowa regulacja obliczania terminów (Fristberechnung): § 187 (początek terminu — od dnia następnego po zdarzeniu), § 188 (koniec terminu — odpowiedni dzień roku/miesiąca/tygodnia), § 191 (Schaltjahr — rok przestępny), § 193 (Sonn- und Feiertage — dni wolne i święta — wydłużenie terminu do następnego dnia roboczego). KC 1964 art. 110-116 (przepisy ogólne o obliczaniu terminów, część ogólna prawa cywilnego, stosowane przez odesłanie do prawa zobowiązań): art. 111 — termin oznaczony w dniach, tygodniach, miesiącach lub latach kończy się z upływem ostatniego dnia; art. 112 — termin oznaczony w miesiącach lub latach kończy się w dniu odpowiadającym dniem początkowym (np. termin trzymiesięczny od 15 stycznia — kończy się 15 kwietnia); art. 113 — w razie braku odpowiedniego dnia w miesiącu kończącym (np. termin miesięczny od 31 stycznia — kończy się 28/29 lutego, ostatni dzień miesiąca); art. 115 — jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym. Przedawnienie krótsze niż dwa lata (np. roszczenia z umowy przewozu — KC art. 778 — rok) liczone jest klasycznie w dzień (nie do końca roku).
Źródło: Annus inceptus pro completo habetur (regulae iuris 9); Code Napoléon/Code civil 1804 art. 2228-2247; ABGB §§ 902-905; BGB §§ 187-193; KC 1964 art. 110-116, 118, 778
Kolekcja: część ogólna prawa zobowiązań