← Prawo cywilne XIX i XX wieku
L4terminus contractualis · vertragliche Frist
ang. contractual time limit
— Termin wynikający z porozumienia stron — klasyczna konstrukcja autonomii woli pozwalająca na czasowe ograniczenie skutków czynności prawnej. Klasyczne rzymskie dies certus — termin pewien co do nadejścia (dies certus an, certus quando — pewny czy nadejdzie i kiedy). Klasyczne rozróżnienie: dies a quo (termin początkowy, ex die) i dies ad quem (termin końcowy, in diem). D. 50.16.213 — definicje terminów rzymskich. Pandektystyka — Zeitbestimmung jako Nebenabrede czynności prawnej. Code civil art. 1185-1188 (terme); Code Napoléon (Code civil) 1804 analogicznie. ABGB §§ 904-905, 1413-1416 (Termin als Befristung). BGB §§ 163, 305 a.F., obecnie §§ 158, 163 (Bedingung und Zeitbestimmung). KC art. 116 — odpowiednie stosowanie przepisów o warunku do terminów; art. 110-115 — obliczanie terminów. Klasyczne zastosowanie: terminy wykonania świadczenia (art. 455 — wymagalność niezwłocznie po wezwaniu, jeśli inaczej nie umówiono), terminy zwrotu (np. najem, dzierżawa, pożyczka), terminy płatności (umowy sprzedaży, ratalne). Termin umowny należy odróżnić od warunku (zdarzenie niepewne) — termin to zdarzenie pewne co do nadejścia. Przy umowach okresowych (najem, dzierżawa) — odróżnienie umowy zawartej na czas oznaczony (z terminem) i nieoznaczony (bez terminu, zakończenie wypowiedzeniem).
Źródło: Dies certus, dies a quo, dies ad quem (rzymskie — D. 50.16.213); Code civil art. 1185-1188; ABGB §§ 904-905, 1413-1416; BGB §§ 158, 163; KC art. 110-116, 455.
Kolekcja: część ogólna prawa cywilnego