← Prawo cywilne XIX i XX wieku
L4terminus legalis · gesetzliche Frist
ang. statutory time limit
— Termin wyznaczony bezpośrednio przepisem prawa, niezależny od woli stron. Klasyczne rzymskie tempora legitima — terminy ustanowione przez ustawy i konstytucje cesarskie. Pandektystyka — gesetzliche Frist jako Tatbestand wpływające na powstanie, zmianę, ustanie praw lub obowiązków bez konieczności porozumienia stron. Klasyczne kategorie terminów ustawowych: 1) terminy przedawnienia (Verjährung); 2) terminy zawite — prekluzyjne (Ausschlussfristen); 3) terminy do dokonania czynności (Bewirkungsfristen); 4) terminy procesowe (do złożenia środków zaskarżenia). Code civil — délais légaux rozproszone. ABGB §§ 902-905; BGB §§ 187-193 — Fristberechnung. KC: terminy ogólne przedawnienia — art. 118 (6 lat dla roszczeń majątkowych, 3 lata dla okresowych i związanych z działalnością gospodarczą); art. 117 i n. — instytucja przedawnienia; art. 121-124 — wstrzymanie, zawieszenie, przerwa biegu; art. 88 § 2 — roczny termin uchylenia się od skutków oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu/groźby; art. 568 — termin rękojmi sprzedaży; art. 612 — sprzedaż na próbę; art. 1015 — termin do złożenia oświadczenia o przyjęciu/odrzuceniu spadku (6 miesięcy od dowiedzenia się o tytule powołania). Doktrynalna kategoria: termin ustawowy — niezmieniany umownie (chyba że ustawa wyraźnie zezwala, np. rękojmia sprzedaży konsumenckiej art. 568 § 2 KC).
Źródło: Tempora legitima (rzymskie); ABGB §§ 902-905; BGB §§ 187-193; KC art. 117-125, 88 § 2, 568, 612, 1015.
Kolekcja: część ogólna prawa cywilnego