← Prawo cywilne XIX i XX wieku
L5superficies solo cedit
ang. principle of superficies solo cedit
— Klasyczna rzymska zasada, według której to, co jest na powierzchni gruntu (superficies), przypada właścicielowi gruntu (solo cedit). Klasyczne rzymskie sformułowanie: omne quod inaedificatur solo cedit (D. 41.1.7.10) — wszystko co budowane na gruncie należy do gruntu; konsekwentna stosowane do budynków, roślin, zasiewów. Klasyczne wyjątki rzymskie: superficies (rzymska instytucja długoterminowego prawa zabudowy gruntu publicznego — D. 43.18); emfiteuza miejska (z prawem dziedzicznego korzystania z budynku przy cudzym gruncie). Klasyczna paremia accessorium sequitur principale — akcesorium podąża za principalem. Pandektystyka — Sachverbindung, Bestandteil; § 93 BGB — wesentliche Bestandteile. Code civil art. 552 — la propriété du sol emporte la propriété du dessus et du dessous. ABGB § 297 — Gebäude als Bestandteil des Grundes. BGB § 94 ust. 1 — wesentliche Bestandteile eines Grundstücks (zwłaszcza budynki i nasadzenia); § 93 — wesentliche Bestandteile generalnie nie mogą być odrębnie własnością. KC art. 47 § 1 — część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych; art. 48 — z zastrzeżeniem wyjątków częściami składowymi gruntu są w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, a także drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania. Wyjątki we współczesnym prawie polskim: odrębna własność budynku przy użytkowaniu wieczystym (art. 235 KC).
Źródło: Superficies solo cedit, omne quod inaedificatur solo cedit, accessorium sequitur principale (rzymskie — D. 41.1.7.10, 43.18); Code civil art. 552; ABGB § 297; BGB §§ 93-94; KC art. 47, 48, 49, 235
Kolekcja: prawo rzeczowe
Odpowiedniki zewnętrzne: Q331353