ang. counterfeit official mark
— Czyn polegający na podrobieniu lub przerobieniu pieczęci urzędowej, znaku urzędowego, znaku jakości, znaku legalizacji urzędu pomiarów, plomby celnej, plomby skarbowej albo na używaniu sfałszowanego znaku jako autentycznego. Konstrukcja chroni autentyczność i wiarygodność znaków urzędowych — fundament obrotu administracyjnego, fiskalnego i gospodarczego. Pieczęć urzędowa stanowi widomy atrybut władzy państwowej, jej fałszowanie godzi w autorytet państwa. Kodeks karny z 1932 r. art. 191 — kto podrabia lub przerabia pieczęć urzędową albo używa takiej pieczęci jako prawdziwej, podlega karze więzienia do lat 5. Konstrukcja II RP rozróżniała trzy typy: podrobienie pieczęci (wytworzenie fałszywego stempla), przerobienie autentycznej pieczęci, wykorzystanie autentycznej pieczęci do nieautentycznego stemplowania. Art. 192 dotyczył znaków skarbowych, art. 193 — znaków pomiarowych. Praktyka międzywojenna obejmowała sprawy fałszerstw pieczęci skarbowych (przy wyłudzaniu zwrotów akcyzy), pieczęci sądowych (przy fałszowaniu wyroków), pieczęci konsularnych (przy fałszowaniu wiz). Kodeks karny z 1969 r. art. 263 utrzymał konstrukcję — kto podrabia lub przerabia pieczęć urzędową lub posługuje się sfałszowaną pieczęcią jako autentyczną, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat. PRL stosował konstrukcję wobec sprawców fałszerstw paszportów (pieczęcie graniczne, pieczęcie konsulatów państw obcych), świadectw szkolnych, dyplomów uczelni wyższych, zaświadczeń lekarskich. Specyfika lat 80.: liczne sprawy fałszerstw pieczęci „Solidarności" (dla potwierdzenia legalności samizdatu) oraz pieczęci kościelnych (dla zaświadczeń o przynależności duszpasterskiej, wpływających na decyzje paszportowe). Kodeks karny z 1997 r. art. 313 § 1 — kto podrabia lub przerabia urzędowy znak wartości albo legalizacji, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat. Art. 314 — kto wprowadza w błąd organy kontrolne przez podanie pojazdu lub urządzenia za posiadające ważny znak legalizacji. Definicja „urzędowego znaku wartości" obejmuje pieczęcie, znaki kontroli, plomby. Praktyka po 2000 r. obejmuje sprawy fałszerstw pieczęci notarialnych (przy fałszowaniu aktów notarialnych dotyczących nieruchomości), pieczęci sądowych, pieczęci urzędów skarbowych. Powiązane terminy: fałszerstwo materialne dokumentu (art. 270 k.k.), fałszerstwo intelektualne dokumentu (art. 271 k.k.), fałszowanie urzędowych znaków wartości (art. 313 k.k.), fałszowanie pieniędzy (art. 310 k.k.), wprowadzanie w błąd organu (art. 233 k.k.). Aspekt cyfrowy: rozwój pieczęci elektronicznych w końcu XX w. (ustawa z 18 IX 2001 r. o podpisie elektronicznym, przygotowywana w drugiej połowie lat 90.) wymaga rozszerzającej wykładni art. 313 k.k. — pieczęć cyfrowa korzysta z analogicznej ochrony jak pieczęć fizyczna.
Kolekcja: Część szczególna Kodeksu karnego