← Prawo karne XX wieku

L3

kara majątkowa

sankcja majątkowa · kara pieniężna

Rodzaj kary polegający na uszczerbku majątkowym sprawcy — przede wszystkim grzywna, ale również przepadek przedmiotów lub mienia. W KK 1932 i KK 1969 grzywnę wymierzano w kwocie bezwzględnej; KK 1997 (art. 33) wprowadził system stawek dziennych, wzorowany na rozwiązaniach skandynawskich i niemieckich.

— Pojęcie i miejsce w systemie. Kara majątkowa to kategoria sankcji godząca w majątek sprawcy — w przeciwieństwie do kar wolnościowych (godzących w wolność osobistą) i kar honorowych (godzących w status). W polskim prawie karnym XX w. głównymi karami majątkowymi były grzywna i przepadek (mienia, narzędzi, korzyści majątkowych z przestępstwa). Pełnią funkcję represyjną, ale również kompensacyjną i prewencyjną — oduczenie sprawcy korzystania z dochodów z przestępstwa. Grzywna — formy historyczne. KK 1932 (art. 53–55) — grzywna w kwocie stałej, ustalanej przez sąd indywidualnie; problemy z dostosowaniem do realnej sytuacji majątkowej (drobny sprawca lub bardzo bogaty — ta sama kara). KK 1969 wprowadził system stawek dziennych (recypowany z prawa skandynawskiego — Finlandia, Szwecja) — grzywnę określa się dwustopniowo: liczba stawek (zależna od ciężaru czynu) i wysokość jednej stawki (zależna od dochodu sprawcy). KK 1997 (art. 33) zachowuje ten system — od 10 do 540 stawek dziennych, od 10 do 2000 zł za jedną stawkę. Przepadek. KK 1997 (art. 44–45) wyróżnia: przepadek przedmiotów (rzeczy pochodzących z przestępstwa, narzędzi, owoców); przepadek korzyści majątkowych (uzyskanych pośrednio z przestępstwa); przepadek równowartości (gdy przedmiot albo korzyść nie są dostępne — sprawca zapłaci równowartość). Wprowadzono również tzw. przepadek rozszerzony (art. 45 § 2) — domniemanie pochodzenia majątku z przestępstwa, gdy sprawca skazany za czyn zorganizowany lub korupcyjny i nie potrafi wykazać legalnego pochodzenia majątku. Ewolucja konstytucyjna. KK 1969 — szeroki przepadek mienia jako kara dodatkowa (art. 46) — możliwy przy szeregu przestępstw, niezależnie od pochodzenia majątku z czynu. Krytykowany jako naruszenie konstytucyjnej ochrony własności. KK 1997 zniosł "konfiskatę mienia" jako karę ogólną — przepadek możliwy tylko w odniesieniu do mienia pochodzącego z przestępstwa albo służącego do jego popełnienia. Specyfika PRL. W okresie PRL kara konfiskaty mienia stosowana była instrumentalnie wobec opozycji — jako element "reakcji socjalistycznej" wobec "wrogów ludu". Konfiskaty obejmowały całe gospodarstwa rolne (reformy rolne), przedsiębiorstwa, mieszkania. Po 1989 r. — szeroki proces rewindykacji zwrotu mienia, dotąd niedokończony. Komisja ds. rewindykacji i postępowania reprywatyzacyjne pozostają przedmiotem sporów politycznych i prawnych. Powiązane terminy. Zob. grzywna, przepadek, przepadek korzyści majątkowych, konfiskata mienia, kara dodatkowa, środek karny, rodzaje kary. Kodeks karny z 1997 r. (rozdział VI, art. 33–37) zamknął rozwój regulacji XX-wiecznej, wprowadzając kompleksową konstrukcję kar majątkowych — grzywna w stawkach dziennych, przepadek mienia, środki kompensacyjne. Konstrukcja ta — odzwierciedlająca standardy europejskie — stanowi domknięcie polskiej tradycji XX w. Powiązane terminy: „grzywna", „kara", „przepadek mienia", „środki karne".

Pojęcia nadrzędne

Pojęcia podrzędne

Pojęcia powiązane

Kolekcja: Pojęcia wspólne

Otwórz w eksploratorze grafowym →