← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku
L3areszt tymczasowy
ang. remand prison
— Areszt śledczy — jednostka penitencjarna wykonująca tymczasowe aresztowanie — pełni w polskim systemie funkcję odrębną od zakładu karnego. Areszty śledcze przeznaczone są dla: osób tymczasowo aresztowanych w postępowaniu przygotowawczym lub sądowym, osób skazanych prawomocnie, ale jeszcze nieumieszczonych w zakładzie karnym; w niektórych wypadkach również do wykonywania krótszych kar pozbawienia wolności (do 3 miesięcy). Organizacyjnie — jednostka Służby Więziennej, podporządkowana dyrektorowi okręgowemu i Centralnemu Zarządowi SW. Areszty śledcze mieszczą się — co do zasady — w siedzibach sądów okręgowych, w niektórych miastach jako odrębne kompleksy. Najbardziej znanymi aresztami śledczymi są: Areszt Śledczy Warszawa-Mokotów (X Pawilon — historyczne miejsce represji UB), Warszawa-Białołęka, Kraków-Podgórze, Wrocław. W II RP system aresztu śledczego regulowała ustawa z 4 III 1932 r. o organizacji więziennictwa — z wyodrębnieniem aresztów wojskowych i policyjnych. PRL zachował model. III RP utrzymuje go w aktualnym kształcie — z postępującą modernizacją infrastruktury i zaostrzeniem standardów humanitarnych (m.in. po orzeczeniach ETPC w sprawach polskich aresztów).
Źródło: ustawa z 19 IV 1969 r. — Kodeks karny wykonawczy (Dz.U. nr 13 poz. 98); ustawa z 6 VI 1997 r. — Kodeks karny wykonawczy (Dz.U. nr 90 poz. 557)
Kolekcja: organy quasi-sądowe i pozasądowe