dochodzenie

Forma uproszczona postępowania przygotowawczego, prowadzona przez Policję pod nadzorem prokuratora w sprawach o przestępstwa mniejszej wagi. Wymaga mniej formalności niż śledztwo i zazwyczaj kończy się szybciej.

— Dochodzenie — uproszczona forma postępowania przygotowawczego, prowadzona przez Policję pod nadzorem prokuratora — pełni w polskim systemie funkcję podstawowej formy postępowania w sprawach o przestępstwa drobniejsze. Stosowane w sprawach o przestępstwa zagrożone karą pozbawienia wolności do 5 lat — z wyjątkami zastrzeżonymi dla śledztwa (np. zabójstwo, ciężki uszczerbek na zdrowiu, zgwałcenie, rozbój z użyciem broni). Charakterystyka: krótszy termin (z reguły do 3 miesięcy z możliwością przedłużenia), ograniczony zakres czynności proceduralnych (np. brak obowiązku osobistego prowadzenia czynności przez prokuratora), mniejsza liczba dokumentów procesowych. Prokurator nadzoruje dochodzenie, wskazując kierunki czynności i zatwierdzając kluczowe decyzje (postanowienia o przedstawieniu zarzutów, postanowienia kończące postępowanie), ale nie prowadzi go osobiście — czynności wykonują funkcjonariusze Policji (zwykle z pionu kryminalnego komendy powiatowej lub miejskiej). Po zakończeniu dochodzenia akta przekazywane są prokuratorowi z wnioskiem o sporządzenie aktu oskarżenia (lub umorzenie postępowania). W II RP istniało rozróżnienie sędziego śledczego (sprawy poważniejsze) i policji (sprawy drobniejsze) — co stanowiło prototyp aktualnego rozróżnienia śledztwa i dochodzenia. Reforma z 27 IV 1949 r. zniosła sędziego śledczego, ale zachowała rozróżnienie dwóch form postępowania przygotowawczego: śledztwa (prokuratorskiego) i dochodzenia (policyjnego). III RP — k.p.k. z 1997 r. — utrzymuje aktualny model z modyfikacjami. W praktyce zdecydowana większość spraw karnych prowadzona jest w trybie dochodzenia — z czego wynika centralna rola Policji w polskim postępowaniu przygotowawczym i krytyka modelu zbyt mało nadzorowanego przez prokuraturę.

Źródło: ustawa z 6 VI 1997 r. — Kodeks postępowania karnego (Dz.U. nr 89 poz. 555) (art. 325a-325i); ustawa z 19 IV 1969 r. — Kodeks postępowania karnego (Dz.U. nr 13 poz. 96); rozporządzenie Prezydenta RP z 19 III 1928 r. — Kodeks postępowania karnego (Dz.U. nr 33 poz. 313)

Pojęcia nadrzędne

Pojęcia powiązane