← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku
L4strona powodowa
ang. plaintiff
— Powód — strona postępowania cywilnego procesowego wytaczająca powództwo (wnosząca pozew) w celu uzyskania ochrony prawnej swojego prawa lub interesu — pełni w polskim systemie pierwszorzędną rolę inicjacyjną. Uprawnienia powoda: rozporządzanie powództwem (cofnięcie, zmiana, rozszerzenie żądania), udział we wszystkich rozprawach, składanie wniosków dowodowych, wnoszenie środków zaskarżenia, ugoda z pozwanym (z możliwością zatwierdzenia przez sąd). Obowiązki: wskazanie podstawy faktycznej i prawnej żądania w pozwie, udowodnienie podnoszonych okoliczności (zasada onus probandi — ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z faktu wywodzi skutki prawne, art. 6 k.c.), uiszczenie kosztów sądowych (z możliwością zwolnienia w razie trudnej sytuacji majątkowej). Powodem może być osoba fizyczna z pełną zdolnością procesową, osoba prawna, jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej z prawem zaciągania zobowiązań. W postępowaniu nieprocesowym pojęcie "powód" nie funkcjonuje — uczestnicy postępowania to "wnioskodawca" (inicjujący) i "uczestnicy" (osoby zainteresowane). W II RP terminologia w k.p.c. z 1932 r. zbliżona do aktualnej. PRL zachował termin. III RP — k.p.c. z 1964 r. (z licznymi nowelizacjami) — utrzymuje obecny kształt. Pojęcie "powód" pełni rolę procesową fundamentalną — od jego inicjatywy zależy wszczęcie postępowania procesowego.
Źródło: ustawa z 17 XI 1964 r. — Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. nr 43 poz. 296 ze zm.) (art. 187 i nast.); rozporządzenie Prezydenta RP z 27 XI 1932 r. — Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. nr 112 poz. 934)
Kolekcja: akty normatywne, orzecznictwo i postępowanie