← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku

pozwany

strona pozwana

ang. defendant (in civil proceedings)

— Pozwany — strona postępowania cywilnego procesowego, przeciwko której skierowano powództwo — stanowi w polskim systemie partnera procesowego powoda. Uprawnienia pozwanego: zaprzeczenie żądaniu pozwu, podnoszenie zarzutów (formalnych — np. niewłaściwości sądu, i materialnych — np. zarzutu przedawnienia roszczenia), wskazanie własnych okoliczności i dowodów, składanie wniosków dowodowych, wytaczanie powództwa wzajemnego (przeciwko powodowi), wnoszenie środków zaskarżenia, ugoda z powodem. Obowiązki: stawienie się na rozprawę (w razie wezwania osobistego, pod rygorem wyroku zaocznego), reagowanie na pisma sądu i powoda w wyznaczonym terminie, ustalenie stanowiska procesowego (uznanie powództwa, zaprzeczenie, podniesienie zarzutów). Pozwanym może być osoba fizyczna z pełną zdolnością procesową, osoba prawna, jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej z prawem zaciągania zobowiązań. W razie braku stawiennictwa pozwanego mimo prawidłowego wezwania, a także braku odpowiedzi na pozew w postępowaniu nakazowym lub upominawczym — sąd może wydać wyrok zaoczny (z możliwością wniesienia sprzeciwu w określonym terminie). W II RP terminologia w k.p.c. z 1932 r. zbliżona do aktualnej. PRL zachował termin. III RP — k.p.c. z 1964 r. — utrzymuje obecny kształt. Pojęcie "pozwany" pełni rolę procesową fundamentalną, równoległą do "powoda" — wokół tych dwóch ról organizuje się dynamika postępowania cywilnego procesowego.

Źródło: ustawa z 17 XI 1964 r. — Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. nr 43 poz. 296 ze zm.); rozporządzenie Prezydenta RP z 27 XI 1932 r. — Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. nr 112 poz. 934); pojęcie procesu cywilnego

Kolekcja: akty normatywne, orzecznictwo i postępowanie

Otwórz w eksploratorze grafowym →