← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku

rzecznik dyscyplinarny

ang. disciplinary prosecutor

— Rzecznik dyscyplinarny — funkcjonariusz prowadzący czynności wyjaśniające i oskarżający w postępowaniu dyscyplinarnym — pełni w polskim systemie rolę analogiczną do prokuratora w postępowaniu karnym. W II RP rzecznicy dyscyplinarni działali przy sądach apelacyjnych — wybierani przez zgromadzenia ogólne sędziów spośród sędziów. Ich funkcja: prowadzenie czynności wyjaśniających, sporządzanie wniosków o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, oskarżanie przed sądem dyscyplinarnym, wnoszenie środków zaskarżenia. PRL zachował model. III RP do końca XX w. — ustawa z 20 VI 1985 r. o ustroju sądów powszechnych utrzymywała hierarchię rzeczników dyscyplinarnych: rzecznik dyscyplinarny przy sądach apelacyjnych (po 1990 r.), wybierany z udziałem zgromadzeń ogólnych sędziów. Pojęcie "rzecznik dyscyplinarny" pełni funkcję techniczną organu procesowego.

Źródło: ustawa z 20 VI 1985 r. — Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. nr 31 poz. 137 ze zm.); rozporządzenie Prezydenta RP z 6 II 1928 r. — Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. nr 12 poz. 93) (rozdz. VIII); ustawa z 20 VI 1985 r. o prokuraturze (Dz.U. nr 31 poz. 138 ze zm.)

Kolekcja: nadzór, kadry i odpowiedzialność

Otwórz w eksploratorze grafowym →