← Prawo cywilne XIX i XX wieku
L6negotiationes praecontractuales · Vertragsverhandlungen
ang. pre-contractual negotiations
— Faza poprzedzająca zawarcie umowy — proces wzajemnego komunikowania się stron w celu uzgodnienia treści przyszłego stosunku umownego. Klasyczne rzymskie tractatus (rokowania) nie były odrębnie regulowane — prawo rzymskie koncentrowało się na momencie consensus stron jako chwili zawarcia kontraktu konsensualnego, z marginalnym uznaniem fazy przygotowawczej. Doktrynalne uznanie samodzielnego znaczenia negocjacji przedumownych nastąpiło dopiero pod koniec XIX w. (praca Jheringa o culpa in contrahendo z 1861 r. jako przełom). W prawie niemieckim do 1989 r. odpowiedzialność za nielojalne prowadzenie rokowań opierano na rozwijanej poza tekstem ustawy konstrukcji culpa in contrahendo (nawiązującej do pierwotnego § 305 BGB jako podstawy umownego powstania zobowiązania). ABGB nie reguluje wyraźnie. KC 1964: art. 72 § 1 — umowa zostaje zawarta, gdy strony osiągną porozumienie co do wszystkich postanowień, które były przedmiotem rokowań; art. 72 § 2 — strona, która prowadziła rokowania w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, w szczególności bez zamiaru zawarcia umowy, obowiązana jest do naprawienia szkody, jaką druga strona poniosła przez to, że liczyła na zawarcie umowy (klauzula odpowiedzialności za nielojalne prowadzenie rokowań — fragment polskiej regulacji culpa in contrahendo). Polski model ograniczony (poza c.i.c.) — brak wyraźnej ogólnej regulacji obowiązków informacyjnych w stosunkach kontraktowych.
Źródło: Tractatus rzymskie; R. von Jhering 1861 r.; Code Napoléon; BGB § 305 a.F. + culpa in contrahendo (doktryna i orzecznictwo) (RGBl. 1896 s. 195); KC 1964 art. 72
Kolekcja: część ogólna prawa zobowiązań