← Prawo cywilne XIX i XX wieku
L4wydarzenie naturalne · eventus naturalis
ang. natural event
— Zdarzenie prawne niezależne od woli człowieka — wynikające z sił przyrody lub okoliczności obiektywnych — wywołujące określone skutki cywilnoprawne. Klasyczne rzymskie casus fortuitus i vis maior — wypadek losowy i siła wyższa, jako okoliczności wyłączające odpowiedzialność dłużnika za niewykonanie zobowiązania (D. 19.2.13.1, D. 50.17.23). Klasyczna rzymska dystynkcja — casus fortuitus jako zdarzenie nieprzewidziane (np. powódź, pożar, kradzież nadzwyczajna), vis maior jako zdarzenie nadzwyczajne, którego nie można było odeprzeć (np. trzęsienie ziemi, najazd nieprzyjaciela). Pandektystyka — Naturereignis jako Tatbestand neben Handlung. Code civil — force majeure (dawniej art. 1148). ABGB §§ 1296, 1311 (höhere Gewalt). BGB §§ 206 (Verjährung), 701-702 (Gastwirtshaftung), 275 (Unmöglichkeit), 651j (Reisevertrag). KC: art. 433 — odpowiedzialność za rzecz wyrzuconą; art. 435 — ruch przedsiębiorstwa wprawianego w ruch siłami przyrody; art. 436 — odpowiedzialność za pojazd; art. 471 — niewykonanie zobowiązania (siła wyższa jako okoliczność wyłączająca winę); art. 121 pkt 4 — siła wyższa jako podstawa zawieszenia biegu przedawnienia. Konkretne zdarzenia przyrodnicze: powódź, pożar, trzęsienie ziemi, susza, huragan, epidemia.
Źródło: Casus fortuitus, vis maior (rzymskie — D. 19.2.13.1, D. 50.17.23); Code civil art. 1147, 1382-1384 (dawne); ABGB §§ 1296, 1311; BGB §§ 206, 275, 701-702; KC art. 121 pkt 4, 433, 435-436, 471.
Kolekcja: część ogólna prawa cywilnego
Odpowiedniki zewnętrzne: Q1322005