← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku

obwiniony

ang. respondent (in disciplinary proceedings)

— Obwiniony — osoba, przeciwko której wniesiono wniosek o ukaranie w postępowaniu w sprawach o wykroczenia lub wniosek dyscyplinarny — stanowi w polskim systemie kategorię procesową o specyfice odrębnej od oskarżonego. W postępowaniu w sprawach o wykroczenia (Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia w PRL i końcu XX w.) — obwiniony korzysta z domniemania niewinności, prawa obrony (w tym prawa do obrońcy), prawa do milczenia. W postępowaniu dyscyplinarnym wobec sędziów, prokuratorów, adwokatów, radców prawnych, notariuszy — obwiniony korzysta z analogicznych gwarancji. W II RP pojęcie "obwiniony" funkcjonowało głównie w sprawach o wykroczenia — w przepisach o dziedzinach dyscyplinarnych (sędziowska, adwokacka). PRL zachował kategorię z modyfikacjami. III RP utrzymała pojęcie w aktualnym znaczeniu. W praktyce status obwinionego jest zbliżony do oskarżonego, ze specyfiką wynikającą z odrębności postępowań.

Źródło: ustawa z 20 VI 1985 r. — Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. nr 31 poz. 137 ze zm.); ustawa z 20 VI 1985 r. o prokuraturze (Dz.U. nr 31 poz. 138 ze zm.); pragmatyki samorządowe (postępowanie dyscyplinarne)

Kolekcja: nadzór, kadry i odpowiedzialność

Otwórz w eksploratorze grafowym →