← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku
L4zgromadzenie ogólne sędziów
ang. general assembly
— Zgromadzenie ogólne sędziów stanowi w polskim systemie organ samorządu sędziowskiego — kolektyw wszystkich sędziów danego sądu, wyposażony w określone kompetencje opiniodawcze i — w niektórych okresach — decyzyjne. W II RP zgromadzenia ogólne miały charakter realnego organu samorządowego — POSP z 6 II 1928 r. (rozdział VI) przyznawała im kompetencje w zakresie wyboru rzeczników dyscyplinarnych, opiniowania kandydatów na sędziów, zatwierdzania regulaminów wewnętrznych. W PRL kompetencje zgromadzeń ogólnych zostały znacząco ograniczone — POSP 1985 r. zachowała formę, z marginalizacją realnej władzy (decyzje kadrowe podejmowane przez ministra i organy partyjne). W III RP — ustawa z 13 VII 1990 r. o powołaniu sądów apelacyjnych przywróciła znaczenie zgromadzeń ogólnych — kompetencja wyboru przedstawicieli do KRS, opiniowanie kandydatów na sędziów i prezesów, podejmowanie uchwał w sprawach pracowniczych.
Źródło: rozporządzenie Prezydenta RP z 6 II 1928 r. — Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. nr 12 poz. 93) (rozdz. VI); ustawa z 20 VI 1985 r. — Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. nr 31 poz. 137 ze zm.); ustawa z 13 VII 1990 r. o powołaniu sądów apelacyjnych oraz o zmianie POSP (Dz.U. nr 53 poz. 306)
Kolekcja: sądownictwo